• HABERLER
  • İNTERAKTİF
  • HESAP
  • FİNANSİF
  • GAZİANTEP
  • EKOLOJİ
22.11

22.11

Bugün, babamın gözlerini bu dünyaya kapadığı tarih: 22 Kasım 2023. Bir yıl geçti ama o günün ağırlığı hala üzerimde.

ABONE OL
22/11/2024 14:53
22.11
Gizem Sezer Aktaş
0

BEĞENDİM

ABONE OL
22.11

2023, hepimiz için zorlu bir yıl oldu; sadece benim için değil, bu topraklarda yaşayan herkes için. Yılın başında, 6 Şubat depremleriyle sarsıldık. Sevdiklerimizi, yakınlarımızı kaybettik. Henüz acımızı toparlamaya çalışırken babamı kaybettim, daha o acı dinmemişken, bir ay sonra beni büyüten canım anneannem de aramızdan ayrıldı. Acılar üst üste geldi; her kayıpta yüreğim biraz daha ağırlaştı.

Bir yıl geçti; acılar zamanla hafifler diyorlar, ama bazı yaralar hiç kapanmıyor. Babamın ölüm yıldönümü yaklaştığında beklenmedik bir olay yaşadım. Bir arkadaşım, geçen yıl gazetecilik öğretmenliği için formasyon aldığım dönemde, bana bir öğretmenler günü hediyesi göndermek istediğini söyledi. Babamın ölümünden habersizdi; bu jesti masum bir öğretmenler günü hatırası olarak düşünmüştü. Benden adresimi istedi, ben de gönderdim. Bu hediyenin, hayatımda yaşadığım en ilginç olaylardan birine dönüşeceğinden habersizdim.

Hediye elime ulaştığında paketten “Beyaz Zambağım” adlı bir şiir kitabı çıktı. Kitabın yazarının, Osmaniyeli bir depremzede baba olduğunu öğrendiğimde yüreğim titredi; içinde saklı hikâyeyi bilmeden bana yollanan bu hediye, tesadüfün ötesinde bir anlam taşıyordu. Kitabı elime aldım ve arka sayfasında yer alan “Canım Kızıma” şiirini görünce büyülenmiş gibi oldum. Sanki bu kitap, babamın acısını, kaybettiğim diğer sevdiklerimin yokluğunu anlatıyordu. Sayfayı çevirdim ve karşıma çıkan dizeler ruhumda derin izler bıraktı. Şairin kelimeleri, acılarıma, kırık dökük hislerime tercüman olmuştu. Şiirdeki dizelerde geçen “Köy yerinde üstün başın tozlanır Beyaz Zambağım” ifadesi, özellikle köyde, üstüm başım toz içindeyken gelen bu hediyeyle beni geçmişe götürdü.


GELEMEDİM CANIM KIZIM

Sabaha kadar düşündüm
Bulamadım canım kızım.
Köyden gurbete taşındım
Gelemedim canım kızım.

Çalış çalış düştüm bitap
Değişti konuşma, hitap
Okumaya defter, kitap
Alamadım canım kızım.

Kınaladık ellerini
Başına tak güllerini
Rahat yaşam yollarını
Bilemedim canım kızım.

Buhranlar başlar anında
Düzelir yılın sonunda
Kötü günlerde yanında
Olamadım canım kızım.

Kitapları aldık borca
Doldurduk çantaya, hurca
Maaş kesilince, harca
Gülemedim canım kızım.

Çatma güzel kaşlarını
Anlat bana düşlerini
Gözündeki yaşlarını
Silemedim canım kızım.

DOSTÂNİ döndü şaşkına
Kim yardım eyler düşküne
Girip gönüller köşküne
Kalamadım canım kızım.


Yaşadığım her şok, her tesadüf bu kitabın sayfalarında sanki beni bekliyordu. Babamı kaybettikten sonra gelen bu hediye, sanki ondan bir mesajdı, kızı için dökülen kelimelerle beni buluyordu. Beyaz zambak artık benim için bir sembol olmuştu. Yaşadığım her anıya, her tesadüfe dokunur gibiydi; sanki her yerden bir işaret, bir anlam bulmaya çalışıyordum.

Sonra hayatımda yeni bir sayfa açıldı. Haziran ayı, beklenmedik bir karşılaşmaya vesile oldu. Eşimle yollarımız mesleki bir olay dolayısıyla kesişti. Onunla tanışmamızın hızlı ve güçlü bir şekilde ilerleyeceğini o anda bilmiyordum. Fakat temmuz ayında aileler tanıştı; ekim ayında ise isteme, nişan ve nikah aktimizi gerçekleştirdik. Yaşadığım her şeyin tesadüf olmadığına inancım güçlenirken, babamla aynı doğum günü olan bir adamla, 02.02 doğumlu biriyle karşılaşmam da bana kaderin şaşırtıcı döngüsünü gösterdi. Eşimin de “Beyaz Zambak” hikayemi bilmesi ve isteme merasiminde bana beyaz zambaklardan oluşan bir buket getirmesi, tüm o acıların ardından bana bir mutluluk ışığı oldu.

Her şey birbirine bağlıydı sanki. Yüreğimi saran bu duygular, eşimin ince düşüncesiyle, beyaz zambaklarla taçlanmıştı. Babamın bana bıraktığı anılar, zor zamanlarda bulduğum işaretler ve yeni hayatımın başlangıcı… Tüm bu yaşadıklarımı düşündükçe, bu hayatta her şeyin bir anlamı olduğunu bir kez daha hissediyorum.

Babamın anısını, acılarımı ve hayatın bana getirdiği güzellikleri bir arada yaşıyorum.

“Hayat bazen acıyla, bazen tesadüflerle konuşur; her kayıp, her karşılaşma bize bir şey öğretir. Önemli olan, gelen her şeye kalbimizi açık tutmak ve yolumuza çıkan işaretlerde umudu bulmaktır. Bazı yaralar kapanmaz ama içimizde filizlenen yeni umutlarla yaşamak güzeldir.”

En az 10 karakter gerekli


HIZLI YORUM YAP

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.

Would you like to receive notifications on latest updates? No Yes