Sessiz Çığlık, Yitik Vicdan

EkoGazete

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bu hikayeler genellikle başlıklarla, verilerle, eleştirilerle, nefretle ve istatistiklerle özetleniyor. Yaşanan dramın çığlıklarını, feryatlarını, yakarışlarını, umut ve umutsuzluk arasında var olmaya çalışan hayati duygular yeterince duyulmuyor veya duyulmak istenmiyor.

Mülteci olmak bir istek değil; mağdurların önlerine sunulan tek zorunlu seçenektir. Onların hikayeleri, yarını belli olmayan acı dolu bir başlangıçla başlar. Birkaçış, bir veda veya en temel insani hak olan hayatta kalma savaşı. Tabi bu hikayeler, mülteci olmanın sadece bir kısmını oluşturur. Asıl mesele, başka bir yere sığınınca bu insanların karşılaştığı önyargılar, dışlanmalar ve ikinci sınıf insan muamelesi görmek; aslında yaşarken ölmek kavramı bu duyguyu daha iyi ifade edebilir.

Mülteci politikaları ve mültecilerin yaşadığı zorluklar üzerine konuşurken unutmamamız gereken bir şey var: Empati. Mülteci olmak, bir insanın başına gelebilecek en zor şeylerden biridir. Onları anlamak için sadece istatistikleri değil, hikayelerini dinlememiz ve iliklerimize kadar hissetmemiz gerekir.

Bu noktada özelde bireylerin, genelde devletlerin ve uluslararası toplumun vicdani sorumluluğu vardır. Mülteci krizlerine sadece bir krizi yönetme değil, aynı zamanda adil ve sürdürülebilir çözümler üretme yönünde hareket etmek gereklidir. Bu, sadece mülteciler için değil, barış ve istikrarın sağlanması adına hepimiz için önemlidir.

Onlara uzatacağımız el, sadece bir yardım eli değil; aynı zamanda bir vicdan, bir dayanışma ve bir insanlık eli olmalıdır. Mülteci meselesi, bize insani değerlerimizi hatırlatan bir aynadır. Bu aynaya bakarken gördüğümüz, sadece onların yüzleri olmamalıdır; kendi yüzümüzdeki insaniyeti ya da merhametsizliği de görmeliyiz.